Nieuwe sluisdeuren

In het sluisje dat grenst aan onze tuin en dateert uit 1881, zijn de sluisdeuren in slechte staat. Dit ondanks het feit dat ze er nog maar ruim 25 jaar in zitten. De afgelopen maand zijn ze vervangen, een heel project. Het Hoogheemraadschap maakt de deuren geheel en al zelf, een prachtig stuk vakmanschap.
De azobé deuren zullen door een grote kraan op een ponton worden ingehesen. Eerst de binnendeuren, een week later de buitendeuren. Met een laser afstandmeter wordt vastgesteld dat het ponton langs onze roeibootsteigers kan. Tot ... dat blijkt als het ponton er is, dit toch niet blijkt te passen. Onze buitenste roeibootsteiger ligt in de weg. 'Mag ie gedemonteerd worden?' vraagt de uitvoerder van Schol. Nee zeggen betekent einde verhaal. Ik sta het toe onder voorwaarde dat de steiger weer ongeschonden worden teruggezet. Bij het met een breekijzer verwijderen van de kop van de steiger, schiet het breekijzer los en ligt de man bijna te water. Hij wordt nog net aan boord gehouden en daarna goed vastgehouden.
Het werk kan nu worden aangevangen. Het hijswerk is prachtig om te zien. Met een zeldzame precisie hijst de kraanmachinist de deuren één voor één uit zijn bevestiging. De nieuwe binnendeuren worden op hun plaatsen gehesen. Ze lekken nog behoorlijk, maar dat zal zeker dichttrekken. Onder de nieuwe binnendeur ontstaat een flink wel. Bij het inhijsen van de buitendeuren repareert een duiker de drempel met een onderwater epoxy.
Nadat de nieuwe deuren, na wat correcties, hun werk weer doen, moet onze roeibootsteiger worden teruggezet. De 6 meter lange paal wordt door een kleine graafmachine opgepakt en in het oude gat gezet. De graafmachine heeft geen trilblok en probeert met de bak de paal erin te slaan. Bij iedere klap versplintert de kop van de paal meer en meer. De paal wil er niet in en de machinist pakt de paal op een zichtbare plaats boven de waterlijn en trekt hem weer omhoog. Het ziet er allemaal niet goed meer uit en ik laat de mannen het werk stoppen. Eerst maar eens een trilblok halen en de paal er onderste boven in slaan. Dat kost veel tijd, maar daarna gaat het intrillen heel makkelijk. De montage van het steigerdek is lastiger. Er moeten nu natuurlijk nieuwe gaten worden geboord in de kop van de paal. De boormachine slaat vast en is met de grootste moeite weer los te krijgen. Uiteindelijk is het karwei geklaard en ziet het er met de nieuwe deuren weer heel fraai uit.

Kippen thuis

Vanavond rijden we naar Nieuwe Wetering. Bram Bos fokt verschillende kippenrassen en wij stonden al een hele tijd op de wachtlijst voor drie Noord-Hollandse Blauwe hennen. Bij Bram, hij is in het normale leven bloemenkweker, is zijn achtertuin goeddeels gevuld met kippenhokken waar kuikens van allerlei leeftijden zijn ondergebracht.
Onze drie kippen zijn nu 6 tot 7 weken oud en mogen mee naar De Woude. We zouden ook wel kleine kuikentjes kunnen krijgen, maar dan niet van Bram. Bram wil eerst kijken of de kippen mogelijk kampioen kunnen worden en die krijgen wij natuurlijk niet. Daarom hebben onze kippen bijv. 6 kartels in hun kam in plaats van de gewenste 5. Voor ons totaal onbelangrijk.
Ik maak een paar foto's van heel jonge kuikens.
Dan zoekt Bram 'onze' kippen bij elkaar en laat ze zien. Mooi natuurlijk :). Ik maak nog een plaatje en de kippen gaan in de verhuisdoos.
Thuis maak ik het hok verder klaar. Houtmot in het nachthok, voer en water daarbij en dan de kippen erbij. Ze beginnen vrijwel direct met scharrelen in het mot en inspecteren het leghok. Ze moeten 2 dagen in het nachthok blijven om ze te laten wennen aan hun primaire onderkomen. Dan mogen ze naar de overdekte buitenren. Na enkele weken mogen ze naar buiten.
Voordat dat kan moet er een afrastering komen langs de beschoeiing. Dan blijven niet alleen de kippen op het erf, ook de automower kan dan van eventuele zwemneigingen worden afgehouden.

Het bloeit en .... gaat dood

De natuur op en rond Woude 6 is prachtig. De peren en de pruimen bloeien uitbundig, een schitterend gezicht. Het gras groeit als kool en moet zeker elke week gemaaid worden. Minder goed gaat het met de buxus bomen langs de weg voor ons huis. De meeste boompjes hebben de bedreigingen waaraan ze worden blootgesteld niet overleefd.
De strooiwagen van het Hoogheemraadschap heeft ons afgelopen winter regelmatig bezocht. De strooiwagen moet stoppen voor de ophaalbrug over de sluis. De strooier blijft dan kennelijk doordraaien en verspreidt grote hoeveelheden zout. Een enkele keer schep ik een aantal kilo's zout van de weg, maar het leed blijkt toch al geschiedt.
Een andere bedreiging is buurman Koeman die verder aan de dijk woont. Elke woensdag gooit hij zijn huisvuil in grote blauwe zakken .... bovenop onze buxus. Waar is dat nou voor nodig meneer Koeman? Toch een vervelende man die een klacht bij de gemeente heeft ingediend over .... de verlichting van onze stolp. Onze buren hebben geen probleem, de heer Koeman komt twee keer per maand langs en dient een klacht in. Heeft tot gevolg dat drie ambtenaren van de gemeente langs komen om de klacht te onderzoeken. Zo maak je geen vrienden Koeman.
Het lijkt erop dat de heer Koeman wel vrienden bij de gemeente heeft. Worden van ons en onze directe buren alleen de door de gemeente geleverde vuilniszakken opgehaald, dit geldt kennelijk niet voor de heer Koeman. Zijn blauwe 120 liter zakken worden trouw door de gemeente meegenomen.

Zwemplateau gerepareerd

Het zwemplateau voor ons huis blijkt niet op afschot te liggen. Er blijft water op staan. Zelf had ik onder de middenbalk azobé latjes van een centimeter dik geplaatst. Dit hielp voor een deel, maar toch bleef er nog op een deel aan de voorzijde water staan.
Nagelhout is de afgelopen week bij onze buren aan het werk en komt het probleem even bekijken. Chris Nagelhout ziet het probleem direct, de centrale balk staat hol. Dat betekent dat de beplanking eraf moet en de draagbalk moet worden omgedraaid.
Dat is een paar uur werk maar nu loopt het plateau naar twee kanten af.
Ook moesten er nog twee paalmutsen en twee RVS afmeervoorzieningen worden gemonteerd. Daarvoor moest de paal aan de bovenkant flink worden afgeschaafd. Gereedschap daarvoor heb ik niet zelf, maar Nagelhout lost dit snel en afdoende op.

Het vierkant scheurt, knalt en tordeert

Zoals bekend hebben wij in ons huis een eiken vierkant als draagconstructie. Het hout hiervoor komt uit de buurt van Keulen in Duitsland en is 90 jaar geleden, dus rond 1920 geplant. De jaarringen waren uitstekend te tellen.
Op de offerte van de leverancier stond dat het hout kan krimpen en tijdens het scheuren harde klappen kan veroorzaken. Nou dat gebeurt. En niet alleen in de beginperiode, juist de laatste tijd zijn de harde geluiden niet van de lucht.
Iets waarop we niet hadden gerekend, is dat de verticale palen, deze zijn 30 x 30 cm, ook blijken te torderen. Tijdens het leggen van de Belgisch hardstenen vloer is er rekening gehouden met een voeg van één centimeter. Deze voeg is gevuld met een grijze flexibele kit. Bij meerdere palen zien we dat de kit wordt weggedrukt, bij één paal zelfs helemaal. Om te voorkomen dat de vloer scheurt en mogelijk meerdere tegels vernielt, komt de tegelzetter langs om de palen ruimte te geven. Rondom krijgen de palen een centimeter extra ruimte, een pittige klus omdat slijpen vlak naast de houten paal niet makkelijk is. Ook mag er niet te ver worden geslepen. Bij één paal in de woonkamer slijpt Dirk eerst de tegel door en hakt het onderliggende cement weg. Op een gegeven moment horen we een harde dreun, de paal krijgt nu pas voldoende ruimte.
We laten dit zo een paar maanden open en daarna kan de kitter langskomen om het geheel weer netjes op te vullen.

Vogels op Woude 6

Dagelijks zijn er deze winter vele vogels in de tuin van Woude 6 te vinden, gewenst en minder gewenst. Het kleine spul zoals roodborstjes, (pimpel)mezen, merels, eksters, kouwen en een enkele mus zijn dagelijkse gasten. Ze laten zich de pinda's en vetbollen goed smaken. Nog meer watervogels komen in onze tuin fourageren. Dagelijks zien we vier ganzen en enkele tientallen eenden zich te goed doen aan het gras dat nog in ruime mate voorhanden is. Buurvrouw Femmy voert de ganzen en eenden brood. Vooral de ganzen komen precies om 10.00 uur aanzwemmen en schreeuwen dat het een lieve lust is. Is de buurvrouw niet thuis, dan tikken ze met hun snavels tegen de deur.
Blauwe reigers en een enkele aalscholver en meeuwen zijn regelmatige gasten.
Onder de plek waar ik in de perenboom steeds vetbollen ophang hakken de eenden in de grond, op zoek naar resten vet. Het gras gaat er compleet aan, daar zal een stukje nieuw gras in moeten.
Heel vermakelijk is de pikorde onder de vogels. Zijn in het water en vooral in de broedperiode de meerkoeten heer en meester, in onze tuin zijn de kleinere waterhoentjes de baas. Ze jagen alles weg, eenden en ganzen incluis. Ze springen omhoog om te proberen bij de vetbollen te komen. De slimste vogels zijn de kouwen. Wat ik ook probeer om het ze moeilijk te maken alle pinda's op te eten, alles mislukt. Ze blijken in staat om een aan een vrij lange draad opgehangen zakje pinda's op te hijsen. Ze leggen het draadje om een stomp en trekken zo het hele netje op de tak. Dan is het natuurlijk smullen geblazen. Onder dit schouwspel staan de waterhoentjes te wachten op de vallende pinda's. De broertjes en zusjes van de kouwen die ook een pindaatje willen meepikken, worden op afstand gehouden.
Een onverwachte gast is een fazantenhaan, prachtig van kleur.
Eerder had ik het over minder gewenste gasten. In de overtuin valt mij op dat de eenden nogal fel in het gras aan het pikken zijn. Ik pak de kijker er bij en zie dat de eenden allemaal grijsblauwe steeltjes opeten. Ik realiseer me dat er vorig jaar 2000 sneeuwklokjes zijn geplant in het gras van de overtuin. Nou, die zijn ze nu soldaat aan het maken.
Vanaf dat moment jaag ik de familie gans en de steeds in hun kielzog mee waggelende eenden uit de tuin weg. Nadat ik dat tien keer rustig doe en vaststel dat dat geen enkele indruk maakt, ren ik er een paar keer hard op af. Ze gaan op de wieken en dat vinden ze niet leuk. Ze blijven nu veel langer weg. Gelukkig loopt de relatie tussen de ganzen en mij geen schade op. Als de ganzen weer achter in het Dampie zwemmen, eten ze direct weer uit mijn hand.
De eenden die bij ons op het erf rusten eten nu ook de uitkomende rozenblaadjes op. Ik jaag ze een aantal keren weg, maar eenden zijn veel vasthoudender, komen na enkele minuten weer terug en eten rustig door.

Uit de winterslaap met kippenkasteel en boomgaard

We zijn de winter goed doorgekomen. Met name de ijspret met de Quest ligfiets, voor de buurtbewoners is het de gele banaan, is me heel goed bevallen. Voor de liefhebbers kijk maar eens op: http://wimschermer.blogspot.com/search?q=quest+ijs

Ik heb een aantal filmpjes gemaakt van de avonturen op het ijs met de Quest. Op Youtube zijn die al enkele duizenden keren bekeken.
Het Dampie is een prachtig water achter ons huis. Op meerdere erven werd een open vuur gestookt en de kleurige verlichting maakte het sprookjesachtig.
In december zijn de laatste grote karweien in huis afgemaakt. Een nieuw project 'kippen' is nu aan de beurt. Eerst oriënteren we ons goed en gaan onder meer naar de grote kleindiertentoonstelling in Zuid-Laren.
Wij willen een drietal Noord-Hollandse Blauwen aanschaffen en die vrij op het erf laten rondscharrelen. Marian vind het leuk om te beginnen met kuikentjes. Dat betekent dat er een goed hok met een overdekte buitenren moet komen. Wij wonen in een 'kasteel', dan kun je je kippen natuurlijk niet slechter huisvesten. Het wordt een zogenaamde 'Lakenvelder' van Castle dierenverblijven uit Rijssen. Het hok wordt gemonteerd afgeleverd maar helaas komt de vervoerder met een vrachtauto van meer dan 12 ton, ondanks dat hen gezegd was dat 10 ton het maximum voor de pont is. De vrachtauto met hok verdwijnt weer en later wordt het hok met een lichtere vrachtauto alsnog afgeleverd. Met hulp van de buren wordt het hok met zijn vijven naar achter gebracht.
Vandaag wordt door Maurice en Robin van Ed Schut hoveniers de boomgaard gecompleteerd. Er staan al acht 45 jaar oude perenboompjes, nu komen er nog twee appelboompjes en twee pruimenbomen bij. Als die hun plekje hebben gevonden, wordt het kippenhok geplaatst. Terwijl ik de hardhouten fundering in elkaar schroef, maken Maurice en Robin een degelijke ondergrond. Deze bestaat uit een laag grof wit zand vermengd met cement. Daarbovenop worden Belgisch hardstenen tegels gelegd die nog van de bouw over waren. Het geheel wordt door een damwandje opgesloten, nodig omdat het terrein vrij sterk afloopt en het geheel natuurlijk wel waterpas moet staan.
Het resultaat ziet er heel goed uit. Wel moet ik het zand nog met een bladhark verspreiden, maar daarvoor moet het eerst droog zijn. Ook moet het hok nog van binnenuit worden vastgeschroefd op de fundering. Daarvoor moet eerst het cement uitharden. Het stormt nu en ik hoop dat het hok blijft staan.
De kuikentjes kunnen straks hun kasteeltje betrekken.

Nachtverlichting experiment

Wij hadden al een beperkte verlichting in de overtuin en in de voor- en achtertuin aangebracht. De voorkant van de boerderij wordt door 4 lampen van 15 Watt aangelicht. Heel aardig, maar de lampen staan zo dicht bij het huis, dat alleen de voorgevel en de topgevel worden verlicht. De kap blijft in het duister gehuld en dat geeft een beeld van een decorstuk. Aanvankelijk denk ik de kap aan te lichten met in de achterzijde van de topgevel aangebrachte lampen. Ik vrees dat het verlichtingsbeeld onevenwichtig zal zijn en besluit toch met aanschijn spots vanuit de overtuin te gaan werken.
In overleg met hovenier Ed Schut neemt Hans van de firma Statusfeer -http://www.statusfeer.nl/- contact met mij op. Zij leveren oerdegelijke aluminium aanschijn spots die gebaseerd zijn op metaal halogeen, zeg maar Xenon HID lampen. Deze spots, type Residence, zijn er in 35 en 70 Watt. Ik heb al een 35 Watt lamp die de treurwilg prachtig verlicht. Deze lamp kan de kap van de stolp evenwel niet goed in het licht zetten. Op de site van statusfeer zijn diagrammen te vinden waarop de reikwijdte en breedte van het verlichtingsbeeld van de lampen zijn te zien. Daar zie ik dat de 35 Watt spot een verlichtingsbeeld geeft van 19,60 x 9,30 meter. De 70 Watt spot komt tot 29 x 13,10 meter.
Hans brengt twee 70 Watt spots die ik op de afgelopen week door hovenier Ed Schut aangelegde stopcontacten aansluit.
Het resultaat is prachtig, zij het dat de spot bij het sluisje, die staat een stuk dichter bij de stolp, te fel is. Als ik daar de 35 Watt lamp neerzet die normaal onder de boom staat, is het verlichtingsbeeld prima.
De familie Visser kijkt vanuit hun huis rechtstreeks in de felle 70 Watt lichtbron. Ik had me al voorgenomen een soort zonnekap te maken waardoor dit probleem wordt voorkomen. Ik heb een stuk aluminium plaatmateriaal over van de Solatubes. Daaruit maak ik een kap die vervolgens aan de binnenkant matzwart wordt gespoten. Dit lijkt goed te gaan.
Gisteravond, het miezert een beetje, maak ik een paar foto's van de verlichte boerderij. De foto's lukken redelijk, al zal ik bij beter weer een paar nieuwe opnamen maken.

Hekwerken, het allerlaatste project

Gisteren zijn Gerard Aikema en zijn medewerker Piet begonnen met het plaatsen van hekwerken rond de stolp. Langs de dijk komen 50 cm hoge hekken, achter de garage 1.50 meter hoog en bij het sluisje 80 cm hoge hekken. De hekken langs de dijk blijven laag om er vanuit de woonkamer overheen te kunnen kijken.
Het hekwerk is spijltje voor spijltje door Gerard in elkaar gelast, daarna verzinkt en tenslotte gepoedercoat. De kleur is niet helemaal de kleur die we willen, grachtengroen is niet in RAL kleuren te verkrijgen, maar het komt er dichtbij en ziet er prima uit.
Waar iedereen, van aannemer tot beschoeiing bouwer tegen aan is gelopen, enorme hoeveelheden stenen, puin en hout in de grond, speelt ook nu de mannen van Aikema parten. Een enkele stalen paal kan er met de grondboor ingezet worden, de meeste palen moeten met grof geweld, variërend van de zware voorhamer tot zelfs de Kangoo, op de gewenste plek worden gezet.
Helaas ontbreken er enkele onderdelen, die zijn onderweg tussen de werkplaats van Gerard, de verzinkerij en de poedercoater, zoek geraakt. Als die niet meer boven water komen, zal Gerard ze opnieuw moeten maken.
Dit moet in elk geval gebeuren met het hek naast de sluis. Gerard had dit in tweeën gemaakt om de zwaaibreedte te beperken. Dat maakt het rijden met een kraantje of trekker naast het huis onmogelijk. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Gerard zal dit aanpassen, al is het nu wel de vraag of dit nog dit jaar lukt.

Vierkant oxaalzuur vrij en toognagels afgezaagd

Nadat de aannemers vorige week hun resterende klussen hebben geklaard, is het nu aan mij om het eikenhouten vierkant onder handen te nemen. Omdat het nu toch een stofbende is in huis kan ik mooi enkele donkere inwaterplekken met de schraper te lijf. Dan merk je hoe taai eikenhout is. Slechts vliesdunne laagjes krijg ik er per keer vanaf. Uiteindelijk ziet het er fraai uit en kan ik aan het laatste grote karwei beginnen. Het vierkant moet ontdaan worden van oxaalzuur kristallen.
Deze kristallen geven een witte waas op het hout en zijn veroorzaakt door het onvoldoende afwassen met water van het ontweringswater. Dit ontweringswater dampt nu uit het eikenhout en vormt een witte laag oxaalzuur kristallen.
Hoewel het aanvankelijk alleen maar een cosmetisch probleem lijkt, heb ik wekenlang last van een hardnekkige hoest. Pas nadat ik de oxaalzuur kristallen op de begane grond van de vierkantspalen heb verwijderd, houdt het hoesten op.
Nu moet een deel van de palen beneden en alle palen boven nog behandeld worden.
Eerst zuig ik met een kleine borstel alle loszittende kristallen op. Daarna neem ik met een vochtige dweil de palen af. En passant verwijder ik cement- en gipsresten. De bovenverdieping is 3.70 meter hoog en de ruwe palen maken het afnemen tot een pittige klus. Hoogtevrees moet je niet hebben, vooral naast de balustrade is de hoogte van 7 meter boven de begane grond ietwat intimiderend. Twee dagen ben ik er mee zoet, maar het resultaat mag er zijn. De palen zijn allemaal weer mooi bruin en vooral schoon.

De toognagels, dit zijn de eikenhouten pinnen die de afzonderlijke gebinten bij elkaar houden, hebben allemaal een verschillende lengte. Volgens de bouwer van het vierkant is het goed gebruik om ze af te korten tot 6 centimeter. Dat betekent dat er 15 toognagels moeten worden afgezaagd. Op 7 meter hoogte aan de binnenkant van het vierkant een wat spannende bezigheid. Het ziet er nadat de zaag zijn werk heeft gedaan keurig uit.

De puntjes op de i

Deze week hebben de aannemers die ons huis hebben gebouwd weer bezit van het huis genomen. Er moeten nog een aantal dingen worden vervangen en gerepareerd.
Twee grote hangijzers zijn het lelijke glazen plafond op de eerste verdieping en scheurvorming rond de meeste Veluxramen boven.
Maandagmorgen wordt het hele huis vol met stucloop gelegd om schade aan de vloertegels en vloerbedekking boven te voorkomen. Schildersbedrijf Harry Mol begint met het demonteren van het glazen plafond. De 200 kg wegende meterslange 25 mm dikke gelaagde ruit wordt met man en macht naar beneden getild. s'Middags gaat de nieuwe constructie er weer in.
Tegelijkertijd werken John en Wiliam van Offeringa aan de ramen. De stuclaag is op verschillende plaatsen gebroken. Uiteraard willen de mannen weten hoe dit komt. Dat wordt snel duidelijk. De geperforeerde metalen hoeklijn draagt op een aantal plaatsen niet op het achterliggende hout van de kap. Je kunt de strip op een paar plaatsen enkele millimeters indrukken, waarna deze weer terugveert. Een tweede probleem is dat er op enkele plaatsen geen primer is gebruikt als een dikkere tweede laag moest worden aangebracht. De hechting van nat gips op kurkdroog gips is niet goed en de laatste laag kan er makkelijk afvallen.
Vandaag komt ook Robbert Spil van aannemer Verbart voor enkele klussen. De voordeur kiert, er ontbreken enkele isolatieplaten onder de dakgoot in de garage en er wordt een nieuw luik gemonteerd op de pompput.
Al laatste monteert Robbert een zwaar RVS beveiligingsoog in de roeiboot. Datzelfde gebeurt aan de overkant van de Markervaart waar een aggregaat voor stroom zorgt om een 21 cm lang gat te boren door de hardhouten gording. Nadat de lange bout met het zware RVS oog muurvast is gemonteerd, wordt de uitstekende schroefdraad met een zware steenbeitel vernield. De toch al heel zwaar lopende borgmoer met nylon borgring kan er nooit meer af.
Zelf ben ik bezig met het schoonmaken van het houten vierkant. Door de werkzaamheden zijn er hier en daar nog cement- en gipsresten op het hout aanwezig. Het inmiddels uit het hout verdampte ontweringswater heeft oxaalzuur kristallen op het hout achtergelaten. Met de stofzuiger haal ik die weg waarna het hout met een vochtige doek wordt afgenomen.
Het knapt geweldig op en eind deze week kunnen we het huis als af beschouwen.

Gebinten.nl

De leverancier van onze eikenhouten vierkants constructie is Gebinten.nl. Onderstaand een stukje tekst van hun website.

Gebinten.nl is een initiatief van Bouwbedrijf Huiskamp in samenwerking met de historische houtzagerij ‘De Lintumsmolen’. De houtzagerij is oorspronkelijk gesticht door bewoners van het scholtengoed ‘Het Lintum’ in Winterswijk.
Een scholtengoed is ontstaan als een beheersinstituut voor de graven van Gelre teneinde de landerijen te ontginnen en agrarisch te gebruiken, met de medewerking van verschillende pachtboeren, waarbij een deel van de opbrengst moest worden afgedragen aan het hof. De naam ‘Scholte’ betekent dan ook ‘schuldig’ voor het af te dragen gedeelte van de oogst.
Door de bosrijke omgeving van Winterswijk werden voor het onderhoud en de nieuwbouw van gebouwen ter plekke zagerijen en steenbakkerijen gesticht. Hiervan is ‘De Lintumsmolen’ een voorbeeld.

Op de website http://www.gebinten.nl/referentiewerken.asp is onze boerderij opgenomen als één van de referentiewerken. Als je op die site een kijkje wil nemen, vind je ons huis als je op het linker plaatje klikt.

Vandaag stuurde ik wat interieur foto's en ook enkele foto's van de buitenkant. Deze foto's zullen t.z.t. op hun site verschijnen.

Door het oog van de naald

Vanmorgen stopt plotseling de wasdroger ermee. Ook de telefoon doet het niet meer. Als we verder kijken blijkt ook de warmtepomp zonder stroom te staan. Tenslotte doen de afzuigkap en de koelkast in de keuken het niet meer. Alle andere stroomgebruikers doen het prima. Mijn eerste gang is naar de meterkast. Alle 21 kortsluitschakelaars staan omhoog. Ook de 3 hoofdzekeringen staan omhoog. Daar is dus niks mee aan de hand.
De installateur gebeld en die vraagt of de buren mogelijk een vergelijkbaar probleem hebben. Dat is niet zo, dus moet het in huis zitten.
In no-time is er een storingsmonteur.
Als die de kappen van de 'stoppenkast' afschroeft en de bedrading afzoekt, is er plotseling een vonkenregen. Oops... zegt de monteur en stelt vast dat er een draad los zit. Hij vindt dat dit goed is afgelopen en zet de draad goed vast. Probleem opgelost.

Interieur

Deze week ontving ik mijn nieuwe Nikon D700 camera. Er zitten twee objectieven bij, een standaard zoom van 24 - 70 mm en een groothoek zoom van 14 - 24 mm. Met deze lens heb ik de foto's die hierbij gaan gemaakt. Het is vooral een experiment om te kijken wat er gebeurt als ik met extreem hoge ISO waarden fotografeer. Alle foto's zijn gemaakt met 1600 ASA, een waarde die je met compact camera's geheel en al kunt vergeten. De resultaten overtreffen mijn verwachtingen. Zelfs op 14 mm is er nog maar heel weinig vertekening te zien. Je kunt alleen bij sterke vergrotingen een lichte ruis zien. Die ruis is dan nog aangenaam om naar te kijken en heeft wel wat weg van de korrel van de vroegere negatieffilms.
Ik heb gewacht tot het licht buiten flink was afgenomen. Hiermee krijg je, met de verlichting in huis aan, nog een beeld van wat er buiten te zien is. Na dit experiment zal ik nog een keer opnamen maken op lage ISO waarden. Ook zal ik dan wat foto's maken van de rest van het huis.